Voor de meeste mensen bestaan de dingen pas, wanneer de pers erover bericht heeft. Dat is al zo sinds de pers bestaat. Als het in de krant gedrukt staat, dan nemen we het voor waar aan. Maar omgekeerd werkt het ook: als het niet in de krant gestaan heeft, dan zal het wel niet gebeurd zijn.

In een democratie speelt de pers een uiterst belangrijke rol. De pers moet rapporteren wat er in de wereld gebeurt. Ze moet onderzoek doen en misstanden aan de kaak stellen. Maar ze moet ook de politici in de gaten houden en laakbaar handelen openbaar maken. Alleen wanneer de pers zijn rol zo breed mogelijk vervult en het volk goed geïnformeerd is over wat er speelt, kunnen de burgers bij de verkiezingen een juiste afweging maken. En op deze manier bepalen we gezamenlijk welke kant we met onze maatschappij op willen. Het is dus niet voor niets, dat er persvrijheid is, of beter gezegd, vrijheid van meningsuiting.

De pers is ziek

Maar de pers is ziek. De tijden dat abonnementen van lezers voldoende waren om de persen te laten draaien zijn sinds lang voorbij. Er moesten steeds meer reclame-inkomsten gevonden worden om de zaak draaiende te houden. Daarbij kwam al meteen een groot probleem om de hoek kijken. Hoe kun je over misstanden bij industriegiganten berichten, wanneer dat ook belangrijke opdrachtgevers voor reclameboodschappen zijn? Met de opkomst van televisie-journaals kregen de kranten er een geduchte concurrent bij. Maar ook de televisie werd in de meeste landen al spoedig gecommercialiseerd, door reclame overspoeld en er financieel afhankelijk van gemaakt.

Met de komst van het internet werd het starten van digitale krantjes een fluitje van een cent. Geen zware investeringen meer nodig voor persen, papier en drukinkt. Een computer en een server en draaien maar. Het internet werd voor veel kranten zowel de bron van berichten als het kanaal om ze te verspreiden.

Het resultaat van deze ontwikkelingen is, dat we een overvloed aan informatiekanalen hebben, maar een steeds smallere basis van journalisten die informatie vergaren, checken en analyseren. Of je nu op publieke zenders of commerciële zenders het journaal volgt, je ziet overal precies dezelfde stukjes film. Alleen in de ondertiteling staat er soms een ander verhaal onder, maar voor de rest is de nieuwsvoorziening één grote echoput geworden. En niet zomaar een echoput, een kritiekloze echoput.

Dat werd wel heel duidelijk bewezen ten tijde van George W.Bush. Toen hij zich opmaakte Afghanistan binnen te vallen met de smoes dat hij Osama binLaden wilde pakken, speelden de journalisten gewillig het spel mee en informeerden niet over de feitelijke belangen die in Afghanistan spelen. [1] Nog geen jaar later lieten de journalisten zich gewillig gebruiken om de leugens over massavernietigingswapens in Irak zo veel mogelijk te herhalen, terwijl er toen al voldoende betrouwbare informatie aanwezig was om Bush te ontmaskeren en de olie- en dollarbelangen openbaar te maken. [2]

Het niet zo verbazingwekkend, dat journalisten een speciale band hebben met politici. Politici hebben de pers nodig om zich voor het volk te profileren en omgekeerd hebben journalisten de politici nodig om hun rubrieken te vullen. De uitlatingen van politici zijn in de regel leuke kapstokken om een stukje commentaar bij te schrijven. Of je nodigt ze uit voor de camera’s om te debatteren. Een beetje controverse en wat emoties erbij, en de kijkcijfers zijn weer op peil. Bij gebrek aan beter is het volk gauw tevreden.
Dit spel mag dan wel op democratie lijken, maar dat is het niet. Het wordt pas democratie, wanneer de journalisten zelf snappen waar het in een democratie om draait en daar naar handelen. Maar dat is een uitgestorven ras. Zelfs nu onze democratie frontaal aangevallen wordt, horen ze niets, zien ze niets en zeggen ze niets. Wat is er gaande? Laten we bij het begin beginnen.

Bankcrisis, eurocrisis

Het rommelt in de bankwereld en het rommelt in de eurozone. Je zou denken, dat goed opgeleide journalisten daarover dan berichten en het volk duidelijk maken hoe de vork in de steel zit. Wel, verder dan wat hoogdravend gezwets zijn de meesten niet gekomen. Vraag lukraak aan burgers wat ze begrepen hebben en als ze al iets begrepen hebben, dan is dat bijna altijd precies wat Brusselse politici rondbazuinen. We moeten bezuinigen om de staatsschuld te verminderen om zodoende geen last te hebben van speculanten, die de rente opdrijven wanneer regeringen geld willen lenen. En nee, we kunnen de euro niet afschaffen, want dat brengt jaren van rampspoed. Ik heb geen enkel artikel gelezen, waarin betere alternatieven voor het ESM werden aangedragen. De simpelste oplossing is het terugdraaien van de regel, dat overheden niet meer van hun centrale banken mogen lenen. [3] Nog beter is een bankhervorming, waarbij geldschepping het exclusieve recht van een staatsbank wordt. [4] Bezuinigen en sociale verworvenheden de nek omdraaien is nergens voor nodig.

Vanwege het feit, dat de regering kiest voor maatregelen die overduidelijk grote negatieve gevolgen zullen hebben voor de werkgelegenheid, kunnen we hier tevens opmerken, dat ze handelt in strijd met artikel 19.1 van de Grondwet [5], dat haar opdraagt voor voldoende werkgelegenheid te zorgen. Maar wat doet de Nederlandse Grondwet er nog toe?

Europa wordt steeds meer geregeerd door de Europese Commissie, een marktplaats van tienduizenden ambtenaren, die niet democratisch verkozen zijn, die met dictaten de belangen van banken, oliecorporaties, farma-reuzen en anderen behartigen. Er lopen bij de Europese Commissie gemiddeld 500 lobbyisten van bedrijven, voor één lobbyist die het voor de burgers opneemt. Wat zegt u? Het Europees Parlement? Nee, dat is geen echt parlement. Dat heeft niet eens het recht zelfstandig wetten voor te stellen en aan te nemen. [6] Het is een nep-parlement. Het is slechts in het leven geroepen om de burgers van de EU-landen te bedotten. Die moeten de indruk hebben, dat de besluiten van de EU democratisch tot stand komen. Niet dus. Geen enkel besluit.

Het Europees Stabiliteits Mechanisme

Zogenaamd als oplossing voor de problemen in de eurozone is door de Europese Commissie een nieuw verdrag in elkaar getimmerd, het verdrag tot oprichting van het Europees Stabiliteits Mechanisme (ESM). Dit is een nieuwe financiële instelling, of zoals het ook genoemd wordt, een permanent noodfonds. De eerste versie van het verdrag werd 11 juli 2011 getekend. U heeft daar niets over vernomen, want geen enkele krant heeft er over bericht.

De ondertekenaars waren de Ministers van Financiën van de eurolanden, die zichzelf daarmee uitriepen tot Gouverneurs van het ESM. [7] Echter, in artikel 7 van de Conventie van Wenen op de Wet van Verdragen worden Ministers van Financiën niet genoemd als rechtmatige vertegenwoordigers van landen. [8] En kennelijk hadden ze ook geen volmacht van hun regeringen om dit verdrag te ondertekenen, want normaliter staat dat dan in de tekst vermeld. Maar goed, nog geen 10 dagen later kon de eerste versie alweer naar de prullenbak, omdat er een veel uitgebreider verdrag voor in de plaats moest komen.

Dat verdrag werd op 2 februari 2012 getekend. [9] Ook daar heeft u niets over gehoord, want de pers zweeg nog steeds als het graf. Deze tweede versie werd niet door de Ministers van Financiën ondertekend, maar door Ambassadeurs van de EU. Op deze manier wekt het de schijn, dat het om een EU-verdrag gaat. In werkelijkheid is het een internationaal verdrag tussen regeringen. En hoewel de Europese Commissie een grote rol in het ESM gaat spelen, zijn de EU-regels onder het ESM-verdrag niet van toepassing.

Met het ESM worden de eurolanden aandeelhouders van een nieuw soort bank. Het kapitaal bestaat uit belastinggeld. Verder heeft deze ESM-bank geen bankvergunning nodig [10] en geen enkele instantie houdt er toezicht op. Het aantal aandelen per land is afhankelijk van de grootte van elk land. [11] Het ESM-verdrag treedt in werking wanneer de landen die samen 90% van de aandelen vertegenwoordigen, het verdrag geratificeerd hebben. [12] Dat betekent, dat het eerst goedgekeurd moet worden door de nationale parlementen (Tweede Kamer / Bundestag) en, waar die bestaat, ook door de senaat (Eerste Kamer / Bundesrat). In Frankrijk werd het minder dan drie weken na de ondertekening door het parlement gejaagd en inmiddels (begin juni 2012) is dat ook gebeurd in Griekenland, Portugal en Nederland en vermoedelijk al in meer eurolanden, want Brussel wil dat het ESM in juli 2012 van start gaat.

Landen die niet ratificeren, doen dus niet mee. Maar voorlopig zijn er kennelijk nog geen afvallers. Duitsland heeft ingeschreven voor 27% van de aandelen en zou het hele ESM in theorie nog tegen kunnen houden. In Duitsland deed de pers wel haar werk en hebben bijna een miljoen mensen petities getekend tegen het ESM. Maar zelfs daar lijkt het onwaarschijnlijk dat de politici daar naar zullen luisteren. In theorie zou ook Italië met 17,9% van de aandelen het ESM nog kunnen stoppen, maar daar is de regering al openlijk geïnfiltreerd door Goldman Sachs [13] en verheugen ze zich al op de miljarden die ze binnen kort tegen lage rente van het ESM kunnen lenen.

Principe van het ESM

Het ESM heeft een aandelenkapitaal van, aanvankelijk, 700 miljard euro. [14] Een deel van die aandelen, 80 miljard, moet door de deelnemende landen gelijk na ratificatie worden gestort. [15] De rest moet betaald worden wanneer het ESM daarom vraagt. [16]

Die 80 miljard worden niet uitgeleend. Het ESM leent geld op de financiële markten [17] en dat leent het vervolgens weer uit aan banken [18] en eurolanden in nood. [19] Die 80 miljard is bedoeld om verliezen op te vangen, wanneer de noodlijdende banken en landen hun leningen niet terug betalen. Dan willen de mensen die hun geld aan het ESM uitgeleend hebben hun geld wel terug hebben. Zij worden dan betaald uit de ESM-pot, ons belastinggeld dus. Vervolgens zal het ESM een volgend deel van het nog niet gestorte kapitaal opeisen om de kas weer aan te vullen. [20] Het idee achter deze constructie is dat banken en eurolanden in nood via het ESM tegen een lagere rente geld kunnen lenen, omdat niet de gelduitleners, maar de euroburgers voor de verliezen opdraaien.

Vreemd genoeg stelt geen Kamerlid de vraag hoe het kan, dat al die landen, die enkele jaren geleden nog zo gezond waren dat ze mee mochten doen met de euro, nu één voor één in de schulden belanden. [21] En niemand vraagt zich af, of het überhaupt wel een goed idee is om landen die in de schulden zitten met nog hogere schulden op te zadelen. [22] Maar de financiële wereld vaart er wel bij. Er komen honderden miljarden euro’s extra in omloop [23] en dat betekent vele miljarden extra rente.

Maar wanneer landen voor noodleningen in aanmerking willen komen, zullen ze eerst aan eisen moeten voldoen. Die eisen worden bepaald in een later verdrag. [24] Met het ESM-verdrag beloven we alleen dat we zullen betalen. Ook zullen er strikte voorwaarden verbonden worden aan deze noodleningen, zowel door de Europese Centrale Bank, als door de Europese Commissie en het Internationale Monetaire Fonds. [25] Het democratisch tot stand gekomen beleid in noodlijdende landen zal moeten wijken voor de neoliberale voorwaarden, die door deze Trojka voorgeschreven zullen worden. De ESM-bank is dus tegelijkertijd een bestuursorgaan, dat naar believen dwangmiddelen mag verzinnen en deze op mag leggen. Griekenland is nog maar een voorproefje.

Aanslag op de democratie

Die 700 miljard beginkapitaal betekent voor de meeste landen een bijdrage van bijna een jaar inkomstenbelasting. (Voor Nederland 40 miljard, bij een jaarlijkse inkomstenbelasting rond 45 miljard.) Het ESM kan doen en laten wat het wil. Het heeft volledige bevoegdheid om besluiten te nemen en kan niet aangeklaagd worden. Bij het ESM werkt geen enkel democratisch verkozen persoon, niets mag openbaar gemaakt worden [26] en er is zelfs geen democratische controle achteraf mogelijk. [27]

Gouverneurs vallen niet onder de Nederlandse wetten en regels

Voorstanders van het verdrag willen het doen voorkomen, alsof de gouverneurs van het ESM daar zitten als afgevaardigden van hun regering. Dat is onjuist. Nergens in het verdrag is een opening te vinden, die het mogelijk zou maken, dat de gouverneur voorafgaand aan een ESM-besluit zijn pet van Minister van Financiën op zet en eerst met het Parlement gaat overleggen. Gouverneurs hebben een zwijgplicht en mogen niets openbaar maken. Alles wat een gouverneur doet of laat, valt onder het internationale verdrag. Een internationaal verdrag staat altijd boven nationale wet- en regelgeving. De bevoegdheden, die de gouverneur uit hoofde van het internationale verdrag verkrijgt, kunnen op geen enkele wijze door nationale wetten of regels beperkt worden. Een gouverneur is volledig bevoegd de besluiten te nemen die in het verdrag vermeld staan. Binnen het ESM handelt hij niet als nationale Minister van Financiën, maar als gouverneur met een internationale taak en onze nationale wet- en regelgeving zijn daar niet op van toepassing. En volgens de letter van het verdrag kan er ook geen sprake van zijn, dat een ESM-gouverneur verantwoording af zou moeten leggen aan een nationaal parlement. Met de goedkeuring van het ESM-verdrag, heeft het Parlement ermee ingestemd, dat er een nieuw internationaal bestuursorgaan tot stand komt. Over dit internationale bestuursorgaan heeft het Parlement geen enkele zeggenschap. In dit nieuwe bestuursorgaan worden de gouverneurs geacht de financiële stabiliteit van de eurozone te “bevorderen”. [28] Dat is iets anders als “een getrouwe vervulling van het ministerschap”, waar de Nederlandse Minister van Financiën zich volgens artikel 49 van de Grondwet aan dient te houden. Wat opgemerkt kan worden is dat de functie van gouverneur niet zonder meer verenigbaar is met een getrouwe vervulling van het ministerschap. Het feit, dat een Nederlandse Minister zitting heeft in het ESM is in strijd met onze Grondwet. (Dat is één van de redenen, waarom voor de goedkeuring van het verdrag een 2/3 meerderheid vereist was.)

Het vreemde artikel 10.1

Normaal gesproken kan een verdrag alleen gewijzigd worden door de partijen die het verdrag gesloten hebben. Dit verdrag bevat een opmerkelijke uitzondering. In artikel 10.1 verkrijgt het ESM toestemming om zelf het maatschappelijk kapitaal (bij de start 700 mld.) te wijzigen. De verdragsluitende partijen hoeven dus niet bij elkaar te komen om het verdrag op dit punt te wijzigen. In tegenstelling tot wat ze bij de PvdA beweren is er geen wijzigingsverdrag nodig. En omdat er geen wijzigingsverdrag nodig is, zal zo’n verdrag ook niet ter goedkeuring aan de Tweede Kamer worden voorgelegd. In dat geval zou het Parlement een kapitaalverhoging hebben kunnen tegenhouden. Maar met artikel 10.1 heeft de Tweede Kamer dus niets meer in de melk te brokkelen en staat dus bij voorbaat buiten spel.

Dus in tegenstelling met wat de politieke partijen en de pers beweren, is de Nederlandse verplichting niet beperkt tot 40 miljard euro’s, maar is deze zonder limiet. Volgens de regels van het verdrag kan het ESM helemaal zelf beslissen hoeveel belastinggeld in hun kas gestort moet worden. En omdat het ESM permanent is, kan dat flink uit de klauwen lopen, temeer daar het ESM niets in huis heeft om de oorzaken van de crisis weg te nemen. Het ESM wordt slechts een nieuwe deelnemer in de crisis, die de schuldenberg verhoogt.

Hoewel critici hier al bijna een jaar lang aandacht voor vragen, wordt er nu door regeringen en Parlementen gehandeld alsof artikel 10.1 er niet in staat, of door valselijk te beweren dat landen toch een vetorecht hebben. Om het volk te misleiden wordt er over het ESM gepraat, alsof het bemand wordt door de regeringen en de Parlementen. Er is slechts één lid van de regering die vanaf de invoering van het ESM een dubbele pet krijgt en dat is de Minister van Financiën. En die ministers zitten daar niet omdat ze zoveel verstand zouden hebben van financiën [29], maar omdat ze de sleutels van de 17 schatkisten hebben en weten hoeveel er in zit.

ESM kan ongelimiteerd belastinggeld opeisen

Het ESM is dus zelf bevoegd het maatschappelijk kapitaal op te hogen wanneer het wil. Op dat moment zullen de Parlementen verplicht zijn reserveringen in hun budget op te nemen en nog meer belastinggeld aan het ESM over te dragen, zodra deze dat eist. Artikel 10.1 vermeldt nog, dat het besluit van het ESM om het kapitaal te verhogen pas van kracht wordt, wanneer de deelnemende landen hun nationale procedures uitgevoerd hebben. Zouden de Parlementen hier een mogelijkheid hebben om de reserveringen in hun budget eindeloos uit te stellen, zodat er uiteindelijk toch geen kapitaalverhoging doorgevoerd kan worden? Wel, daar geeft artikel 10.2 antwoord op. De Raad van Bewind stelt de regels op die gelden bij een kapitaalverhoging. Anders gezegd, ook op dit punt hebben parlementen en regeringen niets in te brengen. Zelfs de gouverneurs niet.

http://www.courtfool.info/nl_ESM_Hoogver...ment_1.htm

Lees verder bij deel 2: http://www.courtfool.info/nl_ESM_Hoogver...ment_2.htm

Mooi gevonden Lange