Een snuggle weekje !

0

Afgelopen week was redelijk voorspelbaar maar ook verrassend. De agenda nogmaals opengeslagen en ik zag tot mijn verbazing dat dat ding bijna leeg was, op wat opmerkelijke punten na.

Op donderdag een punt waar ik al de hele week naar aan het uitkijken was, Ik hou van een grapje, toch ook een grapje kan bittere ernst worden. mensen het blijven mensen van hoog tot laag. We mopperen vaak op de “elite” en hun leefwereld, want onrecht in onze wereld is er voldoende. Soms maken we er zelf naar maar ook overkomt er wel eens wat. Je baan verliezen, of echtscheiding is niet niets en raakt de menselijke ziel diep.

Zelf ben ik een mensenvriend, wil het naadje van de kous weten en zie iedereen als gelijke. daarop maak ik geen uitzonderingen en brengt mij ook wel eens in problemen. Gelukkig wel problemen die oplosbaar zijn , maar ook een oplossing verbergen. Zo nu ook.

De mens, is ook bestuurder !

Ik ga voor de 1 april de burgemeester van mijn woonplaats uitgenodigd voor een Geuzenmaaltijd. Dit ging over het feestboek, en tot mijn stomme verwondering zij de persoon in kwestie “Ja, lijkt mij heel gezellig”. De voorpret begon bij mij en mijn vrouw , want kan een redelijk potje koken. Raasdonders met Spek en ui stond op het menu, uitgebreid met kannenbier ( zwaar verdund bier ( geen pils)). De teleurstelling was redelijk groot toen het gemeentehuis er een stokje voor stak, Het excuus, “de agenda van de burgemeester is op dit tijdstip al gevuld”, “We zetten het om naar een uitnodiging voor een kopje koffie”. Ik baalde enigszins, maar ja niet geschoten is mis en was toch wel nieuwsgierig naar de persoon achter de burgemeester.

Affijn, de afspraak werd gemaakt, en die heeft afgelopen donderdag plaatsgevonden. Met lege handen staan is heel vervelend , maar als doekje voor het bloeden had ik de maaltijd omgezet naar een eilanden specialiteit, die inmiddels niet langer verkrijgbaar is. “Het Brielsche Zandtaartje”. De avond ervoor had ik een trommel vol gebakken, en goed bevonden.

Zelf gebakken, de Brielsche zandtaartjes

De burgemeester melde zich op NS tijd om 10.00 in de ochtend, Voor het raam werd een fietser zichtbaar. Netjes gekleed, gepoetste schoenen. De witte krullenkop wapperde enigszins verward door de fietstocht op de gemeentelijke dienstfiets. Mijn vrouw opende de deur en heette hem welkom. Allervriendelijkst kwam hij binnen, enigszins nieuwsgierig naar dat brutale burgermannetje met zijn eilanden specialiteit. na een korte verhandeling over de zitplaats die hij zou innemen, bracht hij de feng shui ter sprake, zicht op het raam en de deur. Dat was een makkelijke en hij nam plaats op de bank. Mijn vrouw presenteerde hem na een kort welkom de koekjes en de koffie. De tongen kwamen al snel los, koffie doet dat met mensen, je wordt er scherp van. De koekjes vielen in goede aarde en de kleine zwakheden kwamen al snel los. “Ik ben gek op zandgebak”, zo meldde hij. Een feit, het bewijs geleverd, een echt mens !

De gesprekken gingen over privé, politiek en hobby’s. ook de achtergronden passeerden de revue. gemeenteraad Rotterdam, met Aboutaleb aan het roer, de beginjaren en de publieke opinie over de Rotterdamse burgemeester. Inzicht in zaken, die spelen in de gemeente en zijn mening hierover. Mijn beroepskeuze en gezondheid was een ander punt van belangstelling. Al met al een vruchtbaar uurtje, alwaar de horizon is verbreed. Een empathisch compromis werd stilzwijgend gesloten. geen pers, geen foto’s. Maar wel een ongedwongen gesprek over de moeilijkheden en de maatschappij.

Mijn vrouw belde nog even haar moeder na afloop, want het is niet niks de burgemeester op bezoek, dat gebeurt alleen als je de 100 haalt of 50 jaar getrouwd raakt door omstandigheden. Mijn schoonmoeder was zeer onder de indruk, maar ja die is van een andere generatie ! De normen en waarden van een 84 jarige zijn nu eenmaal anders dan ons jonge broekkies van 30+.

Gelijk na het bezoek van de burgemeester had ik een afspraak in Rotterdam, en wel met het openbaar ministerie en de rechterlijke macht inzake een verkeersboete. Ik trad toen op voor een Poolse arbeider die onverzekerd gereden heeft. Na een klein ritje over de A 15 landde ik op het “Wilhelminaplein” We betraden het gerechtsgebouw, mijn Poolse gezel was bloednerveus want zeg zelf, als je in een vreemd land voor de rechter moet komen voor iets “onbenulligs” is dat best een ingrijpende gebeurtenis.

Het kantongerecht opende de zitting om 13.30 en allemaal gelijktijdig naar binnen. We zaten vooraan, maar waren niet gelijk aan de beurt. De rechter opende met een overtreding die dezelfde was als die van mijn cliënt. 1500 Euro of een werkstraf, want mijnheer was ZZP er met een klussenbedrijf. De Antilliaan was trots, werken voor een boete. “Mevr. de rechter,daar heb ik geen tijd voor, dan maar de 1500 euro betalen “. De rechter keek verwonderd en hamerde af. Ik dacht gelijk, “dit schept mogelijkheden” en jawel hoor. 5 Zaken verder met veel ellende voor de verdachten, kwam onze zaak ter sprake.

Ik legde mevr. de rechter uit dat ik ivm de taal de zaken van verdachte behandelde, en vatte zijn situatie samen. harde werker, Mevr. de rechter, niet met opzet. Alleen een ongelukkige loop van omstandigheden. De rechter ging mee in het verhaal en zette de geldstraf van 550 euro om in 20 uur werkstraf. De goede wil tonend bedankte mijn Poolse gezel in het Nederlands. Buiten de zaal, barstte hij in huilen uit. Dit is van geluk zei hij, je zou een goede advocaat zijn. Ik waardeer dit zeer. Geld om te betalen heeft hij niet, maar heb mijn goede daad gedaan. Geen betaling wel menselijkheid en dankbaarheid. een betere beloning is er niet.

Na hem thuis afgezet te hebben, heb ik voor mijn gezin het eten klaargemaakt en op naar de volgende “klus”.

Mijn vriend, ex-buschauffeur, 73 jaar was thuis gevallen, veel paniek en emotie. Gelukkig niets ernstig maar toch… Het hele verhaal aangehoord. En de werkzaamheden aangepakt, het scheren ! Na het scheren is de vaste prik een advocaatje en de vrouw even helpen met wat computerondericht . De afsluiter, even de benen omhoog en wel thuis.

De vrijdag begon niet veel beter, vroeg op, en dat is niet mijn stijl want de nacht is mijn rustmoment en dan verzet ik het “werk” geen kinderen om mij heen en geen afleiding. maar nu noodgedwongen was ik verplicht de buurman weg te brengen naar Dirksland voor een operatie aan zijn schouder. De beste man was behoorlijk zenuwachtig en had de regel van nuchter zijn overtreden. Hij is niet de jongste en zag er ook heel erg tegenop. Om 07.30 in het ziekenhuis zijn, hetzelfde ziekenhuis waar ik een Abbo op heb , ook vanwege de slechte gezondheid. Zorg met een Z. Gemoedelijk en vol menselijkheid, dat kan ook anders. Hier op het eiland hadden we het Ruwaard van Prutsen ziekenhuis, door de slechte reclame is het failliet gegaan. En nu zijn enkele BOBO’s van plan het nieuw leven in te blazen, een HAP zou het moeten worden. Alles voor de winst en niet voor het gemak, maar dat is weer een ander verhaal.

De inschrijving verliep vlot , alsmede de informatievoorziening dus was al snel weer thuis. Even ontbijten, de noodzakelijke medicatie nemen en weer door. Om 1300 uur even een voedselpakket gehaald bij de voedselbank, dit op verzoek van een Pools gezin, die sinds kort werk gevonden had. En dat zou ik ‘s-avonds bezorgen. Alles was in kannen en kruiken. Ook nog even een “redacteur” van de eigen website instructies geven hoe te editten op wordpress. Op dat moment landde de trauma helikopter precies op de plaats waar ik erdoor moest, dat gaf vertraging. Maar even wat sfeerbeelden geschoten. Na de instructie als een speer naar huis, want dacht zo, even de buurman verrassen. moederziel alleen en voor het eerst in het ziekenhuis is geen pretje.

Moeders de vrouw ingeladen en op naar Dirksland. Inderdaad de buurman was verrast. Het deed hem goed, even een bekend gezicht. Nog even wat dingen geregeld en werr naar huis, achter de potten en de pannen. Het was weer smakelijk, friet met frikandel speciaal met gestoofde prei. daarna op de bank geploft en niets meer gedaan, was he-le-maal afgedraaid.

De zaterdag beloofde ook wat, via feestboek op zoek geweest naar een boezemvriend van de lagere school, we praten over de late 70’er jaren. De vriend was inderdaad van de aardbodem verdwenen. Maar zijn jongste zus bracht uitkomst. We gaan het graf bezoeken van je vriend, wil je misschien mee? Dat was de vraag die mij gesteld werd enige weken geleden. Vandaag was de dag, de zus die ik toen kende als een meisje van 7 was nu een prachtige blondine die met haar man aankwam van het zuidwesten des lands. Na ze getrakteerd te hebben op een lekkere lunch, ging ik ze voor naar de begraafplaats te Brielle. Op de begraafplaats aangekomen werden er verhalen verteld over vroeger en plantjes op het verwaarloosde graf gezet. Confronterend, een vriend iets ouder dan ik, weg ! Dit gaat vaker gebeuren realiseerde ik mij. En ‘s-avonds dook ik even op feestboek om mijn oude verloren dienstmaten te zoeken. Een had ik al gevonden en die zou ik zondag bezoeken. 

De zondag, weer vroeg mijn bed uit , oh wat heb ik daar een hekel aan ! Maar in dit geval was het zeker waard, ik ging mijn oude dienstmaat in Wouw bezoeken, een ritje van een klein uurtje. aangekomen in Wouw werden we opgewacht door 5 Mastifs, allemaal buitenmodelletjes, maar juist niet de aggressive honden die ik gewend was. De invloed van F. was duidelijk zichtbaar. Hij stond stralend in de deuropening en heette ons van harte welkom. Heerlijk om iemand te zien die zich werkelijk door alle problemen heeft heengeslagen. Positief en negatief wisselde elkaar snel af. We lachten over vroeger, de herinneringen kwamen weer tot leven. Maar ook nieuwe dingen, de tegenslagen, de achtergronden en de oplossingen kwamen aan bod. Mijn respect voor zijn vrouw, die het al die jaren niet makkelijk had. Van jong en knap veranderd in een vrouw van gelijke leeftijd, getekend door de tand des tijds. Het karakter nog steeds zachtmoedig en vol begrip. En waar mensen al snel een einde maken aan hun huwelijk, had zij al lang ondervangen. Meer dan 20 jaar bij elkaar, een volwassen dochter en een kleinkind. Opa F ! En weer loopt hij voor op mijn persoon in het gezinsleven. Nog even geduld, over 10 jaar ben ik pas opa. Of als mijn dochter het op de heupen krijgt eerder. ik verheug mij erop !

En dan nu, lekker uitslapen en de “stukkies” tikken. Zowel voor eigen site als voor Urubin. Druk kan ook leuk zijn, maar kan mij niet splitsen de jaartjes slaan toe. 3 dagen even niet op het chat gedeelte geweest en de schrik sloeg toe, waar is Snuggles ? Dat stond op mij feesthoek ;-)  .

Nu “de Snug” was even druk met leven, en de kennis die hij heeft even in de praktijk gebracht voor anderen, maar zelfs ik leer hiervan. Het leven kan best leuk zijn, het duurt maar even, dat leven ! Maak er wat van, en wees goed voor de ander. Het verdient zich zeker terug !

Dr.Snuggles ( I’m back !)  wp-monalisa icon


Red de grijze afvalcontainer in Hengelo, OV

Teken deze petitie om ervoor te zorgen dat de gemeente Hengelo het onzalige plan van gedwongen stort in ondergrondse containers terugdraait. Laat ouderen en gehandicapten die de gemeente met dit beleid in de kou laat staan niet stikken!

KLIK HIER OM DE PETITIE TE TEKENEN!

Share.

About Author

man, geboren in 1964 te Brielle ( een echte watergeus), MBO opgeleid in de vakken Beveiliging, Rij-instructie, Telex, Vrachtwagen chauffeur en Openbaar Vervoer Buschauffeur (RET,BBA,MTI,GVD en ZWN ). Hobby's: Communicatie techniek, IT beveiliging en Ouderwets koken met kooktechnieken. (vast bij smulweb, receptontwikkelaar) Vader van 3 kinderen en gelukkig getrouwd al 17 jaar !

Comments are closed.

Open

Online Chat

Close